Coach? Wie coacht de coach? Zichzelf?

De coach coachen? Wat? Hoezo? Heel vaak krijg ik te horen van mensen: “Hoe doe jij dat met vijf kinderen, eigen zaak, studie, huishouden, sociaal leven etc?” Of “Waarom ben jij nooit gestresst?” Vaak lach ik dan al wel en mijn antwoord is : “Proberen zoveel mogelijk in het moment te leven en te doen wat je moet doen.”  Ik benadruk vaak het woordje proberen. Want hell yeh, geloof mij. Een coach, therapeut, specialist, of hoe je iemand ook wilt noemen is ook mens. En geloof mij, een mens die soms echt in zeven sloten gelijk loopt. Deze blog heeft dus eigenlijk niks te maken met een verbeterpunt voor jullie op gebied van voeding, beweging of mindset. Nee, deze blog is een openbare ode aan 2 lieve klanten die gisteren mijn ware ‘schiet mij maar lek’ dag hebben ervaren en voor eens en altijd het antwoord op de bovengestelde vragen van mensen weten.

Dit weekend ben ik na de vierdaagse goed doorgekomen. Misschien wel te goed. Na een flinke ronde slapen, heb ik flink staan poetsen, vouwwagen gehaald, alle koffers uitgepakt, geldzaken gedaan en zelfs wijntjes op een feestje staan drinken. Maar toen werd het maandag. Mijn lichaam was moe. Heel moe. Maar ach, ik had ook weer volle bak klanten en snapte ook wel dat dit er was bij hoorde. Op naar de dinsdag. Dacht ik….foutje bedankt. Ik weet de dinsdag maar aan de vierdaagse maar ik leek een complete jetlag te hebben. Moe, totaal de kluts kwijt, kon zo in een huilbui schieten en alles om mij heen was een complete chaos.

In de ochtend had ik al om acht uur een klant. Normaliter ga ik rustig boven zitten, maar Pientje lag nog te slapen. Mijn lieve klant en ik hadden het voornemen om te starten in de huiskamer en rustig naar boven te gaan als Pien wakker was. Nou, dit liep iets anders. Daar was Suus. Ze had ineens besloten om om acht uur te gaan paardrijden. Totaal in paniek rende ze rondjes en vloog ons nog net niet aan. “Mijn sleutel is kwijt.” “Dat heeft papa gedaan.” “Het is ook altijd hetzelfde”. Na een aantal pogingen haar te helpen met haar sleutel vond ze hem op de salontafel, waar ze hem natuurlijk zelf had neergelegd. Oke, we konden gaan starten. Nu was het geval dat ik maandag heel laat thuis was van het werk en er die avond vijf kleuters rond hadden gerend (John vond het wel een slim plan een paar vriendjes te laten komen) van keuken naar zwembad, naar bijkeuken naar het toilet en door naar het zwembad. Je snapt mij wel hoe het er dan uitziet. Aangezien mijn mooie plan om nog een uurtje vroeger mijn bed uit te gaan om te poetsen was mislukt, zagen deze gebieden er nog uit als de getroffen gebieden van een orkaan. Maar ok, de klant vond dit wel grappig en was blij dat het hier soms hetzelfde was als bij haar. Nou, tot Pien uit bed kwam. En niet gewoon maar met een ochtendhumeur! Het plan dat wij naar boven zouden gaan en Nena Pien zou doen viel volledig in het water. Het schaamrood stond op mijn kaken. Er gingen allerlei scenario’s door mijn hoofd en dacht: “Hoe lul ik mij hieronder uit?” Eh, niet dus….

Toen Nena voor de grap een nepdrol op de kamer van Babette had gelegd en heel hard met Pien riep dat de hond het binnen had gedaan, was ik er helemaal klaar mee. Het liefst nam ik de klant mee naar de kroeg om een fles wijn achter over te werken. Last but least kwam ik erachter dat de vijf kleine kleuters de toilet de dag ervoor hadden gebruikt als zandbak, stortplaats en ‘wie kan het verste’ plassen kamertje. Eh, tja, nou, dat dus, want, eh, blah blah blah. Een smoes was gewoon niet meer te doen. De eindconclusie was dat de klant zei: “Volgens mij loopt je planning wat in de soep”.

Nu is het echt regelmatig dat de hond gezellig onder het bureau komt te liggen of ik met de klant in de tuin ga zitten of aan de keukentafel omdat ik merk dat de klant het fijn vind om in huiselijke sfeer haar/zijn verhaal te doen. Maar dat ik dacht dat dit ook kon met de kinderen thuis is een te voorbeeldig verhaaltje.

Snel appte ik de volgende klant waar ik mee in de praktijk in Wagenberg had afgesproken, dat ik een kwartiertje uitliep. Daar aangekomen bleek het pand helemaal op slot te zijn. Snap jij wat er dan met je hersenbrain gaat gebeuren? Zeker met 30 graden? Een snelkookpan is er niks bij. Gelukkig konden we in de tuin vertoeven en zaten we heerlijk, maar dat onderbuikgevoel dat ik nu mijn complete zaak op kon doeken bleef.

Terugrijdend naar huis was dit voor mij het punt dat ik dacht: ‘Ho stop!’ ‘Hier gaat iets fout’. De drukte van een overvolle agenda van de zaak (waar ik enorm trots op ben natuurlijk), de vakantie van de kinderen, vierdaagse en heel veel regeldingen zorgden ervoor dat ik geen orde meer had. Pas op de plaats en ga zitten! Ik ben in de rol gaan zitten als coach en even mijzelf heel streng toegesproken. Stop! Door deze drukte wordt het chaos en dit is voor je klant niet fijn, voor je gezin niet fijn, maar vooral voor jezelf niet fijn! Thuis gearriveerd hadden Nena en Suus klaarblijkelijk al doorhebbende dat mama echt aan het overstromen was, de wc een grote beurt gegeven, de keuken gepoetst en gezorgd dat alles opgeruimd was. Het eerste wat ik ben gaan doen is gaan zitten met pen en papier en gaan opschrijven wat ik allemaal nog moest regelen, telefoontjes gepleegd en de agenda dusdanig gevuld dat er weer overzicht was. Na nog een uur twee kamers te hebben uitgekamd ben ik heel relax de avondroute van klanten gaan doen, afsluitende met een schrobbeurt van de oven om 22.00u in de avond.

En zo ben ik vanochtend weer zen uit mijn bedje gekomen. Klaar voor drie weken waarin ik geniet van mijn gezin maar ook het to do lijstje met al die achtergestelde klusjes afwerk. Rust en orde…daar begint een gezonde leefstijl mee. Je kunt niet goed eten, afvallen, van je klachten af komen of lekker in je vel komen te zitten als je teveel stress ervaart. Daarnaast had ik niet goed gegeten de afgelopen week en weinig geslapen. Gelukkig was het voor mij voor een dagje, maar herkende ik meteen de signalen en wist ik in te grijpen. En jij? Is het bij jou ook wel eens chaos? Hoe ga jij daarmee om? Weet 1 ding…ook jij bent mens die niet alles perfect hoeft te hebben. En mocht je nu op zoek zijn naar een therapeut of coach waar je jezelf kunt zijn…misschien ben ik dan de aangewezen persoon:) Want laten we het niet mooier maken dan het is. Zeker de wcpot niet…

O ja als laatste: Sonja en Brenda: you make my day! Thanks!