Ik neem jullie mee terug naar eind 2017. Was te zwaar, zat niet lekker in mijn vel, was hormonaal een wrak en had vreselijk pijn onder in mijn rug en heupen. Daarnaast  slikte ik twee tot drie diclofenac op een dag om de pijn onder controle te houden. Ik volgde Anka al een tijdje op facebook toen ik een APK avond voorbij komen. Nee niet voor mijn auto maar voor mijzelf. Ik kende Anka een beetje van de sportschool waarvan zij eigenaar was. Ik gaf me op en ben ook daadwerkelijk gegaan. Allerlei interessante info over je lichaam en voeding en ook een vetmeting, weegschaalmoment (gadverdamme) en een persoonlijk gesprek. “Nou ik vind het allemaal heel interessant en er moet iets veranderen maar ik ga niet stoppen met gluten en zuivel eten”, zei ik. Anka zei alleen maar: ”Ok”. Wat op zich voor Anka best bijzonder is want die praat vijf kwartier in een uur. Waar een normaal mens hooguit tien woorden nodig heeft om iets te zeggen gebruikt zij er honderd, maar goed daar wen je aan:). Daarna zei ze: ”Maar jij wilt beter worden, ik niet.” Grrrrrr, zo irritant dat soort opmerkingen. Maar goed we besloten dat ik erover na zou denken of we met elkaar in zee zouden gaan.

We hadden precies twee dingen gemeen, dat we allebei op 18 augustus jarig zijn en dat we allebei wilden dat ik me beter ging voelen. Verder zijn we totaal verschillend!!! Anka praat altijd en ik waar nodig en als het functioneel is. We zijn allebei een Leeuw, maar zij is meer een tijger en ik was een verlegen katje. Anka laat niet over zich heen lopen maar ik was net een zebrapad. Zij heeft vijf meiden en ik één. Ik kan koken en bakken en Anka niet. Het was zo’n mismatch dat het wel een match moest zijn (ja sorry, dat is Anka en Ruth logica). Dus we gingen aan de gang met een tien weken Fitter dan fit groepsprogramma met een hele leuke groep mensen. En daarnaast persoonlijke gesprekken. Nou, dat heeft Anka geweten!!

En toen begon het begin; met veel rumoer!

Als eerste ging ik stoppen met, je raadt het al, gluten en zuivel eten. Daarna volgde een onderzoek van bloed en ontlasting en bleek er behoorlijk wat mis. Ik kreeg zo ongeveer een zeecontainer (ik overdrijf graag een beetje) met voedingssupplementen en een verslag van de testresultaten wat ik voor de vorm heb doorgelezen maar waar ik geen zak van snapte. Werk aan de winkel en verandering dus.  Nou, en als ik iets moet gaan veranderen dan ga ik dus eerst……… ( ja Anka, zeg het maar) dwarsliggen. En niet een beetje maar heel erg!!!! Dat eten van jou is stom, ik mag niets meer, het is niet te vreten, het is saai, het is veel werk. En die supplementen zijn zo smerig, ik krijg het niet weg, is er niet iets anders, moet dit nou.” Hoe meer ik ging tegenstribbelen, hoe leuker Anka het vond. Dat moet je ook eens afleren Anka! Dat is zo’n irritante eigenschap. Maar goed ik deed het allemaal wel braaf, want als ik iets doe dan doe ik het ook goed en heel precies en met schema’s en alle supplementen netjes gesorteerd.

Maar daar was het resultaat!

En jongens, wat een resultaat!! Ik zat beter in mijn vel, ik viel af, ik kreeg meer energie en het belangrijkste de pijn verdween. Toen kon ik niet meer terug, want het resultaat was ongelofelijk. Ik had natuurlijk wel vertrouwen in Anka maar dat had ik daarvoor al in zoveel andere behandelaars ook gehad en niets hielp. Maar Anka kijkt naar alles wat er mis is; zowel fysiek als mentaal. Alles bij elkaar vormt ze tot een plan. En ja, dat kost je veel tijd, energie en geld. En ja, dat gaat met ups maar ook heel veel downs. Maar daar sleept ze je doorheen met bemoedigende woorden of een enorme schop onder je kont. Ik ging alles zelf koken en bakken. Alles gezond zonder gluten, suiker en zuivel. Ik bak mijn eigen brood en maak mijn eigen tussendoortjes. Ik kook gezond wat erg lastig is als je vegetariër bent, geen vlees en geen zuivel mag eten.

Ik heb gevloekt tegen een stronk broccoli, niet zo aardig want die kon er tenslotte ook niets aan doen, maar voor straf heb ik hem toch een koppie kleiner gemaakt en in kokend water gegooid. Bij alles wat ik zag en at dacht ik: ”Mag dat wel van Anka?” Maar nu weet ik dat ik alles mag van Anka, alleen wat wil ik zelf voor keuzes maken.

En dan is het ineens twee jaar later…

En nu bijna twee jaar later ben ik veranderd van werkgever, ben ik daarnaast een opleiding begonnen tot professional organizer en budget coach en ben ik mijn eigen bedrijf aan het opstarten wat ik naast mijn werk als kraamverzorgende ga doen. En niet het meest onbelangrijkste: heb ik geen rugklachten meer en veel meer energie. Zonder Anka was me dit nooit gelukt.

Nooit gedacht dat ik de opleiding ooit zou durven te gaan doen. Nooit gedacht dat ik naast  mijn baan in de kraamzorg mijn andere passie zou durven te gaan volgen. Nooit gedacht dat ik naast mijn vaste baan als zzp-er aan de gang zou gaan. Maar het organizen zit in mijn bloed, het opruimen in mijn dna. Hoe mooi is dat als ik daar andere mensen mee kan gaan helpen. Nu dus klanten zoeken, een website maken een goede naam verzinnen enz. Maar ook daar kan Anka me bij helpen en  een schop voor onder mijn kont geven, zodat ik doorzet.

Net voor mijn vakantie naar Italië de opleiding afgerond, mijn schooltas in de hoek gezet en nog dezelfde dag vertrokken. Wat een heerlijke vakantie in een prachtig land. In die kleine Italiaanse dorpjes lijken ze echt te hebben begrepen wat belangrijk is in het leven. Sociale contacten niet volgens afspraak een half jaar vooraf gepland, maar gewoon elkaar dagelijks zien bij één van de plaatselijke koffiebarretjes. Jong en oud komt daar naartoe voor een koffie, een ijsje, een praatje of het leggen van een kaartje. Oudere mensen zitten met een grote glimlach op een bankje te kijken naar alle bedrijvigheid om zich heen of zitten uren te kletsen en te discussiëren. Geen stress lijken ze te hebben, het tempo lijkt er lager te liggen, mensen lijken elkaar te kennen en op elkaar te letten  In de kleine supermarkten geen duizend soorten chips of 38 soorten chocopasta.

Nee, gewoon basisproducten waar je heerlijk en eerlijk eten mee kunt maken. Volgens mij is daar weinig eenzaamheid, stress en zijn mensen langer gezond. Te zien aan de stokoude mensjes die daar nog zelf de straat opgaan. In de grote steden daar is dat waarschijnlijk heel anders dat weet ik ook wel. Maar stiekem wil je ook wel een beetje van dat leven daar in die mooie dorpjes. Je zou kunnen verhuizen,  maar goed ik ga daar toch nooit echt tussen passen. Als boomlange, glutenvrije, vegetarische, niet zo praatgrage Nederlander met schoenmaat 42,  zit ik daar in een hoekje met te kleine schoenen aan,  in een te korte broek, glutenvrije pasta te eten, terwijl ik er geen woord tussen krijg als ik al Italiaans zou leren spreken. Nee, tussen die kleine Italianen voel ik me vast niet thuis.

En zo wil, nee, ga ik mijn komende leeftijdsjaar in…

Dus moet ik er maar van genieten als ik daar ben en het gevoel proberen mee te nemen naar Nederland. Waar iedereen leeft met overvolle agenda’s, meer op social media zit  dan in het echt vrienden ziet en waar je met iemand moet afspreken om elkaar over twee maanden te kunnen zien. Ik heb al heel veel rust in mijn lichaam en hoofd gevonden door bewuster te plannen, niet zoveel meer te willen doen in te korte tijd en gewoon lekker eens een boek te lezen of tv te kijken. Ik was altijd zo opgefokt en dat is nu weg. Ik ben erachter gekomen dat je het leven zelf leuk moet maken, je zelf je kansen moet pakken, je uitdagingen moet zoeken en je er niet bij moet neerleggen als je jezelf heel erg slecht voelt en niemand je lijkt te kunnen helpen. Het komt niet vanzelf op je af en je moet er hard voor werken maar het is de moeite waard.

En nu is de vakantie voorbij en is er werk aan de winkel. Werk aan het opzetten van mijn eigen bedrijf. Kan ik het wel? Weet ik wel hoe het moet? Zitten mensen op mijn hulp te wachten? Werk aan het oppakken van gezonde voeding, want in Italië zijn die ijsjes toch wel erg lekker en is iedere dag een chipje ook wel heel lekker. Maar ik ben niet meer zo streng voor mezelf.

Ja Anka, 18 augustus komt er weer aan. We zijn weer bijna jarig. Voor jou een bijzondere verjaardag want je wordt 40 jaar en gaat nu volledig instorten en krijgt voor je verjaardag een midlife crisis. Je blijft natuurlijk gewoon lekker chaotisch, druk, ongeleid en hyper de pieper. En ik word……….. net iets ouder dan 40 en krijg voor mijn verjaardag rimpels, een oude kop en een leesbril.

Er is nog werk aan de winkel maar ik had nooit durven dromen om zover te komen. Iedereen kan het met de juiste hulp. Zoek de kracht in jezelf, doe waar je goed in bent en wat je leuk vindt zover als dit haalbaar is. Je verleden kun je niet meer veranderen maar je toekomst wel. Leef nu en geef het verleden een plaats. En help mij herinneren aan deze wijze woorden als ik zelf een dipje heb.