Trots, trots zijn….trots is zo raar werkwoord….Wat raar wat raar.

Na 12 weken dag in en dag uit rennen,racen, bouwen, slopen, werken, zorgen, poetsen, opleidingen tussendoor en weinig rusten zit ik hier. Eindelijk! Het is zaterdag half 8 en ik ben stiekem mijn bed uitgegaan. Maar niet om de bouwvakkers binnen te laten. Nee, ik ben mijn bed uitgegaan om een blog te schrijven. Einderlijk weer een blog. Maar ik zit een onderwerp te verzinnen. Zal ik het hebben over recepten? Over hormonen? Over mijn workshops? Want ik twijfel. Want eigenlijk wil ik gewoon vertellen dat ik trots ben. Maar dat voelt raar. Vertellen dat je trots bent. Ja, zeggen dat je trots bent op een ander is heel simpel. Maar vertellen dat je trots bent op jezelf is toch wel een puntje bij veel mensen. Of ligt dit bij jou anders? D

Ik las een blog van iemand die vertelde hoe trots ze als kind was als ze een mooie tekening had gemaakt. (waar een heel verhaal achter zit en je eigenlijk niet weet als ouder wat er op staat:)), je zwemdiploma haalde of je tegenstander uitschakelde met je eerste sportwedstrijd. Weet je nog hoe dat bij jou voelde? Dat je echt megatrots met je eerst werkstuk binnenkwam rennen en je een goed van de juf had gekregen? Waarom dan nu niet meer? We nemen dingen die we goed hebben gedaan als een korreltje zout en focussen ons vaak op wat allemaal nog niet goed gaat. In mijn coaching focus ik mij daar altijd erg op en probeer de klant dit altijd te laten inzien. Maar tja, ook ik ben mens en dit mens moet zichzelf ook wel eens een schop onder haar kont geven. En daarom blog ik dit. Een blog die wellicht nergens op slaat. Een blog waarvan jij wellicht denkt, wat je er mee moet. Een blog die wellicht niet direct relevant voor jouw proces is. Maar toch doe ik het. Ik ga het zeggen…..nu…. IK BEN TROTS!

  • De supermarktsafari was een volle en leerzame avond!
  • Voor de groep fitter dan fit zijn er maar liefst 19 aanmeldingen waardoor ik een extra groep ga opzetten. (Doe je mee?)
  • Ons huis is in 12 weken van alles slopen een bijna echt huis aan het worden.
  • Mijn opleiding ga ik 7 april eindelijk afronden.
  • De workshops gaan allemaal van start en ondanks dat het spannend is, is dit onwijs leuk.
  • Er zijn veel aanmeldingen waar ik onwijs veel zin in heb deze mensen te helpen: afvallen, herstellen van een burnout, hoofdpijn, darmklachten etc. En natuurlijk help ik ze ook om trots te zijn!
  • Mijn meiden gaan onwijs goed op school, baantjes, etc.  (Daar ken ik nog zo emo-nummer van….klik maar eens op deze link…)
  • Milou mijn steun en toeverlaat  is onwijs hard aan de weg aan het timmeren.
  • Al mijn lieve vrienden en vriendinnetjes voor ons klaar stonden afgelopen weken.
  • Er veel mensen uit onverwachte hoek ineens voor de deur stonden om te helpen, op te passen of wat dan ook.
  • Mijn hond Bob luistert eindelijk naar zijn naam. (oke, dat is dan ook het enige tot nu toe:)
  • Ik heb onwijs leuke samenwerkingen mogen opstarten met mede-collega’s, bedrijven en instanties.
  • John heeft deze verbouwing maar gewoon even gedaan.
  • Dat wij als gezin na 5 heftige jaren eindelijk de rust en stabiliteit hebben teruggevonden.
  • En dat ik dit maar gewoon samen met John en de kinderen geflikt heb.

Poeh, zo dat is eruit. Gewoon eensniet zeggen wat niet goed gaat. (geen enkel punt overigens hoor).Maar gewoon opnoemen wat eigenlijk wel heel erg goed gaat. Erg raar om dit zo aan heel Nederland te verkondigen. Het voelt een beetje als: “Zie mij eens hoe goed ik ben.” Maar heel misschien wil je dat soms wel eens horen. Maar wat ik zeker weet is dat dit niet uit de mond van een ander moet komen (wat wel erg leuk is), maar vooral uit je eigen mond. Want zolang je trots bent op jezelf, ook al zijn het kleine stapjes, kom je er wel!

Ik ben dan ook heel benieuwd waar jij heel trots op bent? Durf jij het te zeggen? Dan ga ik nu snel mijn kluspak aantrekken en weer lekker dozen uitpakken! Geniet van je weekend! Enne ben een beetje trots op jezelf he!

liefs Anka