Zo ben ik aan het werken en zo heb ik vakantie….

En zo sta ik de was te doen en zo sta ik met een glas wijn. Zo ben ik een stuiterbal en zo zit ik heel relax achter de laptop. En ‘zo’ gaat heel het leven. Met ups and downs. Wat heb ik een down gehad zeg! Niet gisteren, niet vorig jaar. Nee, toen ik 12 was. Dat is dus al bijna 28 jaar geleden. 28 jaar draag ik het verleden met mij mee. En wat ben ik daar godverdorrie trots op!

Ja, dat mag ik nu wel zeggen. Ik ben geen hoogopgeleide, ik heb heel hard aan mijn levensweg moeten knokken, ik ben een chaoot eerste klas, ik ren altijd heen en weer, ik zeg soms 5 zinnen in 1 zin, ik kan soms in paniek raken als ik een consult niet zo goed heb gedaan als ik wilde, ik ben soms verdrietig als ik tegen één van de meiden heb staan schreeuwen i.p.v. rustig praten en ik ook ik ben wel eens bang dat een ander mij niet leuk vindt. Maar ik weet wel wat ziek zijn is! Maar vooral ook beter zijn en de weg daar naartoe. Zowel geestelijk als lichamelijk is het een megalange strijd geweest.

Eén winnaar…..

En die strijd heeft maar 1 winnaar gehad: en dat ben ik! Anka, bijna 40 jaar, staat hier! Alle stempels die er vroeger langs zijn gekomen zijn van de baan. Ik zou reuma hebben, ik zou levenslang eczeem hebben, ik zou adhd hebben (en daar dus ook heel lang onnodig zooi voor geslikt), ik zou manisch depressief zijn, ik zou misschien wel borderline hebben. Ik heb als kind van 14 alle stempels gezien. En telkens zei ik tegen mijn ouders: “Het klopt niet! Het zit niet in mijn hoofd maar in mijn lichaam.”

Toen nog te zwak en te jong om de daadwerkelijke oorzaak te vinden. Toen nog te veel uit balans om te kunnen knokken. Maar beetje bij beetje kon ik de studieboeken in. Ik dacht dat ik advocaat wilde worden. Of registeraccountant. Want tja, in mijn ogen was ik dan pas goed en kon ik laten zien dat ik het wel kon!

Eigen pad

Maar nee, ik ben mijn eigen pad gaan bewandelen. Van ruim 8 jaar een sportschool te hebben gerund tot waar ik nu sta. En elke dag leer ik weer. Elke maand zit ik in de schoolbanken. Nee, niet meer voor mijzelf. Maar voor al die andere lieve mensen waarvan geroepen wordt dat het tussen de oren zit. Dat ze soms zo onterechte stempel opgedrukt krijgen. Soms zonder diagnose naar huis gestuurd worden. Er gezegd wordt dat ze maar minder moeten eten en meer sporten zonder te begrijpen dat deze mensen dat ook wel zelf konden bedenken. Mensen die de stempel burnout krijgen maar daar niet de oorzaak ligt. En ga zo maar door. Wekelijks zie ik een grote groep van deze mensen.

Van burn-out, tot buikpijn, van niet kunnen afvallen tot niet zwanger kunnen worden. En heb ik altijd de oplossing? Nee! Maar ik weet wel met de klant het pad te kunnen volgen om de oorzaak te vinden. Opgeven is geen optie!

Anka Panka Oliebol….

Mijn vader zei vroeger altijd tegen mij, als ik als wervelwind weer eens een driedubbele salto deed (concreet 6 zinnen in 1 woord wilde zeggen) en alleen aan het gillen was: “Anka panka oliebol: rustig aan. Als je 40 bent ga je het leven wat meer snappen. Neem de tijd voor die zoektocht. De één moet 10 kilometer rennen en de andere haalt de finish met 10 kilometer wandelen.”

Boos ging ik dan weg en snapte niet waar die man het over had. Tot een tijdje geleden. Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden dat 40 voor mij de mijlpaal zou zijn om rust in mijn leven in te bouwen en wat meer te gaan begrijpen waar het leven om draait. En ja, ook ik wil nog een mooie auto rijden, op vakantie kunnen en mijn zaak laten groeien. Maar vooral wil ik mensen laten weten dat ze niet gek zijn. En laten begrijpen hoe het werkt. Dat lichaam en geest zo met elkaar verbonden zijn en er met een kleine switch al veel verbetert kan worden. Dat een depressie niet enkel in het hoofd zit en je eczeem alleen met een hormoonzalfje kan oplossen. En dat je echt wel een eetprobleem kunt hebben zonder ondervoed te zijn.

Het enge woordje…

Ik ben van sterrenbeeld een leeuw. En waar ik in veel gevallen dingen kan laten rusten of negeren bijt ik mij hierin vast. Want ik gun niemand zo grote lange klimtocht. Je hebt een dal nodig om de top te bereiken, maar het is wel fijn als je goede schoenen draagt en de juiste bepakking bij hebt. Het is altijd ergens voor nodig. Maar het hoeft geen jaren te duren. En dat kan mij nog steeds verdrietig maken. Het onbegrip en onmacht. Ik wil dat mensen met anorexia weer kunnen stralen. En in de spiegel kunnen kijken en zeggen tegen zichzelf dat ze best een tof mens zijn. Gewoon een goede, mooie lieve IK! Die het leven snapt en vooral haar/zijn leven snapt. Naar zichzelf of een ander kan kijken zonder oordeel. Bevriend worden met dat enge woordje.

Wat zou je doen als er morgen geen morgen meer zou zijn?

In mei stond ik met John bij Marco Borsato. Toen hij het liedje zong: “Wat zou je doen als er morgen geen morgen meer zou zijn?”, ging bij mij deze vraag ineens spelen. En ik wist ook ineens het antwoord. Mijn verhaal vertellen zodat iedereen zou weten dat er een oplossing is. En de oplossing soms helemaal niet zo moeilijk is. En dat daar (vaak) geen jaren van therapie voor nodig zijn!

En laat Anka nou die wervelwind blijven en van dit idee dan ook een uitvoerend plan maken. Want immers ben ik bijna 40 jaar! Een ode aan papa en een ode aan mijn gezin. Een ode aan mijn steun en toeverlaat John en een oude aan al mijn lieve familie en vrienden die mij altijd trouw zijn gebleven. Een ode aan al mijn lieve klanten en een ode aan mijn mooie collega’s. Maar vooral een ode aan degene die dag in dag uit een strijd met zichzelf hebben. Een strijd die niet nodig is. Een strijd die omgezet mag worden naar een uiteindelijke finish waarin er maar één winnaar is: JIJ..je eigen IK!

Droom!

De eindconclusie is dat ik vanaf 18 augustus een mooi verhaal mag gaan vertellen. De gehele inhoud is nog een geheim, maar achter de schermen ben ik keihard aan het werk om deze droom te laten uitkomen. Maar eerst…eerst ga ik genieten van mijn gezin. En dat bijna vier weken lang! Om in de tussentijd heel hard te werken aan dit plan. Een plan wat ik eng vind. Maar als je anorexia overwint, overwin je alles! Wat dat is de grootste les die ik ooit heb geleerd: als je leeft uit angst leef je niet!

orthomoleculair, leefstijl, emotieeten, hormonen, balans, anorexia, darmen, buikpijn