Ik ben er klaar mee. Ik heb alle blaadjes van het blad al geteld. De kleur groen komt mijn neus uit en ik vind de schilderijtjes per minuut lelijker worden. Het behang is namelijk al drie dagen mijn uitzicht. Soms verplaats ik even naar de bank of sla ik mijn laptop open, maar van de meeste uurtjes kan ik zeggen dat ik groen begin te zien. Ik vind het saai! Griep hebben is saai! Ik probeer telkens iets te typen of uit te werken, maar alles duurt 3x zo lang. En toch wil ik het doen. Of voel ik mij schuldig? Ik vraag het mij al even af. Ik merk dat ik mijn excuses aanbied op het moment dat ik mijn klanten moet verplaatsen. Ik merk dat ik pieker over het feit dat de klant nu even niet geholpen kan worden. Ik zie de stapels wasgoed in mijn hoofd groeien. Oké, dat laatste is een leugen. Het is niet enkel een nachtmerrie, maar zeer zeker de waarheid. Ik zie de deurwaarders al aan de deur komen, omdat ik de rekeningen later betaal. Nou, ga zo maar door. Allemaal obstakels die mijn herstel niet bevorderen. Hoe komt dat toch? Hoe komt het toch dat ik altijd op standje ‘aan’ wil staan?

Laten we eerst eens even feitelijk kijken. Mijn lichaam leeft vaak op adrenaline en cortisol. De gemiddelde persoon die mij kent weet dat een puzzeltje doen op de bank niet mijn favoriete bezigheid is. Ik functioneer het beste met drukte. Echter weet ik dat dit een valkuil is, omdat cortisol heel veel systemen onderdrukt: ook je immuunsysteem. Je kent dat wel; je gaat op vakantie en je wordt ziek. Dit komt omdat je stress lager wordt en je immuunsysteem eindelijk mag gaan werken. Voor mij was het in december dan ook een voornemen om niet altijd op standje ‘aan’ door het leven te gaan. Ok, dan komt er het stukje van weten en doen. En dan kun je nog heel interessant orthomoleculair therapeut zijn, hormoontherapeut, therapeut emotie-eten etc. etc. Nee hoor, dan moet ik toegeven: dan ben ik gewoon chaotische Anka die met zichzelf geen raad weet. Maar goed, voor mijn doen heb ik pas op de plaats gemaakt en tadaaaa! Ik kreeg de griep en dat was niet ‘gewoon’ griep: nee, griep mét koorts. In jaren heb ik geen koorts gehad. Altijd van die halve kwakkeldagen. Niet helemaal lekker. Aan échte griep kon ik niet meedoen. Nu ik het heb, baal ik enorm. Vorige week dacht ik al: “Volgens mij is dit de griep”. Ik heb braaf een dag afspraken verzet om vervolgens weer te gaan werken. Nou, knetter de knetter. Excuses voor al de keren dat ik heb gezegd dat griep niks voorstelt. Maar wil ik hiermee nu heel veel glaasjes sinaasappelsap scoren of heel veel beterschap krijgen? Nee, ondanks dat ik mijzelf heel zielig vind, wil ik je uitleggen hoe het nu zit met die cortisol en de stress.

Of je nu een leeuw achter je aan hebt rennen, een proefwerk moet afleggen, ruzie met je collega hebt of slecht nieuws krijgt. Je lichaam reageert altijd met de vecht-of-vluchtreactie alsof je in levensgevaar bent. Als je lichaam gevaar denkt te hebben, gaan de hersenen een mogelijke bedreiging registreren. Dat gebeurt in de amygdala (een amandelvormig structuur in de hersenen). Het hele lichaam krijgt seintje ‘brandmeester’. Adrenaline en noradrenaline worden afgescheiden door het bijniermerg. Je hartslag verhoogd zich (je spieren hebben namelijk bloed nodig om te pompen), je ademhaling gaat sneller, je huidbloedvaatjes trekken samen om geen bloed te verspillen (dus je trekt wit weg), je bloed wordt dikker om minder snel dood te bloeden bij een eventuele beet van die leeuw en je zweetproductie neemt toe om niet oververhit te raken tijdens het vechten of vluchten. (daarom zweet je dus ook zo tijdens de griep) enz. enz.

Op het moment dat je dus niet van een vecht- of vluchtmodus bekomt, gaat de bijnierschors erbij komen. Deze gaat cortisol afscheiden, wat ervoor zorgt dat je op langere termijn de stress aan kunt. Hierdoor wordt de bloedsuikerspiegel verhoogd, omdat je brandstof nodig hebt (lang leve de suikerbehoefte). Alleen het lichaam onderdrukt dus ook jouw immuunsysteem, die via ontstekingsprocessen weerstand moet bieden tegen lichaamsvreemde stoffen. Dat gebeurt niet zonder reden; wanneer je alle energie nodig hebt om te vechten of vluchten, kunnen herstelprocessen (zoals ontstekingsreacties die de wondgenezing bevorderen of verdedigingsprocessen op de lange termijn) wel even wachten. Dit systeem komt in werking als je niet kiest voor vechten of vluchten, maar wanneer je bijvoorbeeld stilstaat vanuit schrik of op het moment dat je niet merkt dat je in een onveilige situatie bent. Je kent dat wel: “Ik heb geen stress, ik kan dat aan.” “Ik geef mijzelf een schop onder mijn kont, want ik ben geen watje.” Je raakt dan in een stresssituatie die je zelf niet door hebt. Je bent dus eigenlijk niet in staat om de gevolgen van een mogelijke bedreiging weg te nemen. Je past je dus aan aan de situatie en je lichaam dus ook…. Het tweede systeem komt vooral in werking wanneer je niet kiest óf niet kunt kiezen tussen vechten of vluchten, maar wanneer je bijvoorbeeld verlamd bent van angst. Of je merkt niet direct dat je je in een onveilige situatie bevindt. Je ontloopt dus vaak elk griepje omdat je cortisol het immuunsysteem onderdrukt.

 Ik kwam dus medio december tot het besef dat elke keer vechten of vluchten niet de oplossing was. Verhuizen naar een nieuw pand was 1 oplossing, maar nog rust zien te krijgen was oplossing 2. Toen ik vorige week een weekend alleen in een hotel zat, omdat ik naar opleidingen moest, ging ik al wat stuiten. Tja, ik had het plan om heel de avond door te werken en te studeren, maar avond 1 mislukte al. Ik werd zo onrustig dat ik een winkel ben gaan leegshoppen. (Ik blij, John niet). Avond 2 ben ik mijzelf gaan afvragen waar die onrust toch vandaan kwam. Ja, ik moet moet moet…. Hoe kan het toch dat ik mensen hier in coach en het mij niet lukte? Toen ik thuis was gebeurde er iets heftigs in familiaire sfeer, waardoor mijn adrenaline en cortisol volgens mij in een keer torenhoog ging. Bam, moe! Op! Ik besloot pas op de plaats te maken. En tja, fijn was dat niet, maar zeer zeker nodig. En toen kwam het wonderbaarlijke: ik werd écht ziek! Eerst dacht ik dat het een kater was. Toen dacht ik voedselvergiftiging. Maar nee, het was de griep mét koorts! Mijn lichaam durft weer te vechten. Leuk? Nee! Fijn? Ja!

 En nu? Nu zit ik op de bank. Na twee dagen in een soort van paniek te zijn geweest, ben ik tot het besef gekomen dat ook ik maar een mens ben. En dat hoe meer ik mij verzet (vecht dus) of te snel ga werken (vlucht dus), ik steeds minder goed ga herstellen. Weet je wat ik ga doen? Een goede collega bellen die organizer is 🙂

 Dus graag geen beterschap gewenst, maar gefeliciteerd! Als jij nu ook eens wilt kijken hoe het met jouw stresslevel staat; laat het mij weten! Dan gaan we dat samen onderzoeken.