28 december….Ik kom net thuis van de sauna. Alles is nog stil hier in huis en ik kruip achter de laptop. Want tjee, naast dat het fijn was, zag ik heel veel respect. Respect van iedereen voor iedereen. Eerlijk gezegd durfde ik een paar jaar geleden niet naar de sauna. Sterker: een bikini vond ik al drama. Want wat als ze mijn rolletje zagen. Of drilbillen, of mijn kromme grote teen. Het liefst sloeg ik constant een grote handdoek om mij heen. Nee, sterker, het liefst vermeed ik het strand. Ok, ook het zand tussen mijn bilspleet en knarsende zandfrietjes gaven voor mij geen voordelen. Maar stiekem had ik elk jaar nog wel wat meer smoesjes. Alleen om mijn onzekerheid maar te verbloemen.

de meeste dingen mislukken pas op het moment dat je ze probeert

Vandaag binnenkomend keek ik zo eens om mij heen. Wat een divers publiek. En iedereen liep rond zoals de mensen die boodschappen gaan doen in de supermarkt. Gewoon vriendelijk hallo zeggend, zonder maar een blik ergens op te werpen of oordelend te kijken. Ok, staand gaan die dingen allemaal nog wel. Je kunt je buik inhouden, recht lopen en een handdoek om slaan. Maar dan neem je plaats in de sauna. Aaaaiii, daar komt dat rolletje als kabouter Plop tevoorschijn. Plopper de plop, daar ben ik weer. Terwijl iedereen in zijn eigen wereld is, of letterlijk snurkend van de wereld was, maak ik mijzelf krachtig. Hop, ogen dicht en ontspan. Dat ontspannen is natuurlijk al wel een dingetje soms, maar dan ook nog plopperdeplop ontspannen….

Maar welliswaar! Het lukte! Na een half uur liep ik rond net of dit van dagelijkse kost was. Toen ik over mijn eigen angst heen was, observeerde ik wat mensen. En nee, niet om te kijken of iemand nu wel die sixpack had (geen eentje gespot trouwens, wel veel onepacks overigens bij mannen) of een megastrak achterwerk (mannen hebben echt strakkere billen als vrouwen…). Maar meer hoe mensen op elkaar reageerden en waar nu stiekem die ogen naar toe gingen.

Kijkend naar twee vrouwen in het zwembad hangend over de rand, zag ik dat ze werkelijkwaar nergens naar keken. Mijn eindconclusie was dus echt dat de sauna de plek is om jezelf te mogen zijn. Daar mezelf in een badjas gehesen en proostend met mijn lieve vriendin, bedacht ik mij hoe een zelfbeeld toch zo misvormd kan zijn. Hoe kan het zo zijn, dat ik jaren geleden zo naar over mezelf dacht? Waarom hield ik zo niet van mezelf dat ik mijzelf uithongerde? Gelukkig heb ik daar mijn antwoorden op gevonden. En was ik vanmiddag oprecht blij. Blij dat deze gedachten achter mij lagen. Vaak krijg ik dan ook de vraag of ik vind dat mijn anorexia mijn verleden heeft verpest. Mijn antwoord is altijd: Wellicht heeft het toendertijd mijn verleden wat minder mooi gemaakt, maar het heeft mijn toekomst zoveel beter gemaakt. Want niks, niemand of welke opleiding dan ook, kan jou sterker maken dan je eigen ervaring.

Alles is op loopafstand, als je maar genoeg tijd hebt

 

orthomoleculair therapeut, dieet

Mijn grootste leerschool de afgelopen 39 jaar is dan ook: wie leeft met angst is een vijand van zichzelf. Het klinkt zo zweverig! I know…maar hoe moet ik het anders verwoorden? Ik weet echt zeker dat mijn angst constant mijn grootste vijand was. Kan ik het wel? Durf ik het wel? Zie ik er wel goed uit? En vanuit mijn angst beantwoordde ik alles negatief. Tot ik door had dat als ik dit constant ging zeggen, ik ook in mijn eigen angst ging geloven. Ja, natuurlijk vind ik zo poedelnaakt rondlopen met een plopperdeplop gevoel eng. Dat mag! Maar moet ik dan maar toegeven aan deze angst? Of moet ik het maar gewoon ervaren wat er gebeurd als ik het wel doe? Ik kies de laatste tijd vaak voor het laatste. Want weet je: als je het dan niet lukt heb je het toch geprobeerd. En waarom mag er een keer iets niet mislukken? Soms in dat juist heel goed! Toen ik op de weegschaal stond met mijn net 40 kilo en met mijn vader het streefgewicht van 64 kilo afsprak, keek ik in zijn ogen en zag zijn geloof in mij. Maar hij zei: “Ik kan in je geloven Anka Panka oliebol, (nou die oliebol was ver te zoeken toendertijd), maar jij moet dat in jezelf doen!” En steeds, steeds als ik mij weer eens onzeker voel en denk dat er alleen maar beren op het ijs zijn, denk ik hier aan….zo ook vandaag in de sauna. Er is geen goed en fout…

Ik wens je een heel fijn laatste weekend van 2018!

Liefs Anka