En toen kwam hij weer een keertje langs…….

“He jij daar….klein, stom, maar ook zo lief monster.” Daar was je weer even op bezoek! Je zat op mijn schouder en ik moest je na een paar weken toch echt zeggen dat het weer even tijd was om naar huis te gaan. Logeetjes zijn leuk maar niet te lang. Nu was het wel zo dat het jaren geleden was dat hij langs was gekomen dus heb wel even de tijd genomen met hem te praten….

Laat ik even uitleggen wat die vriend kwam doen. Een aantal maanden geleden had ik besloten om te stoppen met twee medicatiesoorten die ik vanaf mijn anorexia tijd moest nemen. Ik wist al jaren dat deze medicatie mij onder mijn natuurlijke gewicht hield. Alleen dit was voor mij nog de reden deze te nemen. Want door mijn herstel en elke dag heel goed voor mijzelf zorgen had ik deze medicatie niet meer nodig. Tijd om te stoppen. Ik hou namelijk niet van chemische goedjes en stond lijnrecht tegenover mijn principes. Ik vertel klanten altijd om de angst aan te gaan.

Dus geen gedonder en doen! (nou in dit geval niet meer doen:)) Ik wist dat er wat bij zou komen, maar die 2 á 3 kilo schoten ineens omhoog. En ik? Ik maakte er iets heel groots van.

Terwijl iedereen ineens riep dat ik er zo goed uit zag, kwamen bij mij de rare affirmaties omhoog dat ze bedoelde: “Zo je ziet dat je lekker hebt gegeten.” “Je hebt weer lekkere hamsterwangen”. En ga zo maar door. Ik stapte helemaal uit mijn therapeutenrol en kwam in mijn oude patroon terecht.

Gelukkig voor even, maar het was er wel weer….ik was reëel en wist dat dit niet “ik” was maar een verstoring in mijn lichamelijke balans. Maar weten en voelen….dat is wel een ding. Mijn gevoel nam een loopje met mijn verstand.

Waar ik vroeger zou zijn doorgegaan in mijn fout zelfbeeld, onzekerheden en rondjes rennen (letterlijk en figuurlijk) ben ik naar de spiegel gegaan en eens flink tegen mijn logeetje gaan praten.

“Beste vriend, jij die bij mij hoort. Jij die altijd een onderdeel van leven blijft. Jij die mij soms weer van rennen terug naar de realiteit brengt. Jij die mij laat zien dat ik sterker ben dan mijn eigen overtuigingen. Jij die mij als beste kent. Maar ook jij, die soms maakt dat ik even helemaal terug bij af ben. Jij die zorgt dat chips en komkommer lijnrecht tegenover elkaar staan. Jij die mij klein maakt en dik voelt. Jij….jij die zo dubbel is.

Stop, ga, ik weet wat ik moet doen. Ik moet gaan zitten en kijken waar de disbalans zit. Kijken waar de pijn zit en kijken wat ik nu echt voel. Kijken wat mijn lichaam nodig heeft. Ik kan het alleen nu. Dat doe ik nu alweer zo 20 jaar. Je hebt mij laten voelen dat ik weer als een wilde hond door het leven ging en niet genoeg rust nam. Niet genoeg tijd voor het gezin en voor vrienden. Maar vooral geen genoeg tijd voor mijn gezondheid en voor mijzelf. Ik weet het nu. Mijn beste vriend knikte vriendelijk en zei: “Ik ga weer en kom weer langs als het nodig is.” “Dag meid, je kunt het alleen.” “Dag, jij mooie lieve dame.”

Ik liep weg van de spiegel met een traan maar vooral glimlach op mijn wangen en liep naar de foto van mijn vader. 64 kilo zei hij altijd. Dat is jouw gewicht. Het gewicht waar jij Anka mag zijn. Elke vrijdag in mijn anorexiatijd woog hij mij. Dat was ons moment. En altijd heb ik geknokt. En daar was hij weer: 64 kilo. Jaren heb ik 61 kilo gewogen door de medicatie die ik moest gebruiken. Wat was het een confrontatie. (En nog steeds moet ik er aan wennen). Ik lachte naar hem en liep terug naar mijn tekentafel. (zo noem ik de het altijd bij klanten als ik in dossiers ga duiken). Ik pakte alle uitslagen van mijn ontlasting, dna, bloed etc bij elkaar en kwam tot de conclusie dat mijn ervaring klopte.

De ervaring die ik elke dag deel met klanten. Het is niet enkel je mind die je onzeker, dik (of dun), moe en uitgeput maakt. Dat is regelrecht een vooroordeel! In mijn geval kamp ik met een afwijking in 2 genen (comt en mthrf als je het graag wilt weten:)), heb ik een exorfinebelasting (ja joh?) en heb ik moeite mijn b-vitamines op peil te houden. Dit alles maakt dat mijn lichaam hard moet werken om in balans te blijven. En als hij dan even uit balans is dan ga ik ook. En dat gebeurde er. Finaal even onderuit.

Stoppen met twee medicijnen zorgde ervoor dat mijn lichaam de balans even kwijt was. Ik moest er voor zorgen dat hij weer terug kwam. Met goede voeding, rust, ondersteunende suppletie en een paar goede gesprekken ben ik er weer.

Nu wil ik helemaal niet met deze blog vertellen hoe zielig ik was. Nee, ik wil hiermee vertellen dat je niet bij de pakken neer moet gaan zitten als je op wat voor manier dan ook een terugval hebt. Het zijn zoveel facetten waarom jij je even niet lekker kan voelen. En vaak heeft dit niet eens enkel te maken met de dingen die gebeuren maar ook door de disbalans in je lichaam.

Dat is waarom ik zo voor mijn vak sta. Ik word immens verdrietig als iemand tegen mij zegt dat hij maar moet accepteren dat er een prikkelbaar darmsyndroom is. Of dat een lieve klant zegt dat ze al heel veel psychologen heeft bezocht om uit haar depressie te komen maar niet lukt (ik zeg dus niet dat psychologen niet nodig zijn!). Het is een combinatie van vele facetten die spelen. Als je motortje niet goed loopt, loopt alles vast. Alles je rommel door je lichaam niet opgeruimd kan worden wordt je letterlijk moe en ga zo maar door!

Food good&more, mind your brains, sleep good, move better, balance your stress en understand your bodysystem zijn de punten die ik bij iedereen doorloop. Want daar draait het om. Begrijpen wat je lichaam wilt en begrijpen waar jouw lichaam behoefte aan heeft! En dat is echt bij iedereen anders!

En ook ik kwam er wederom achter dat Anka niet enkel de stoere therapeut kan zijn. Ik kwam er achter dat Anka ondanks alles Anka is met een mooi tastbaar verleden, waar ze nu iedere dag de vruchten van mag plukken om mensen te mogen helpen. Mijn verleden heeft mijn toekomst gemaakt. En het klinkt raar; maar daar ben ik op de dag van vandaag best blij mee.

Maar ik blijf ook de Anka waarvan altijd iedereen zegt: “Godverdorrie wat ben jij recht door zee.” En als dat zo is moet ik dat nu ook zeggen. Recht door zee. Het was niet meer en niet minder. Het was zoals het was. Het is zoals het is. En dat is goed….

Dag lieve vriend, dag lieve monster….tot kijk! Ik lach weer tegen mezelf in de spiegel, ben blij met mijn vak, studeer lekker door, geniet weer van mijn gezin en gun mijzelf weer tijd, naast mijn leuke werk, voor heel veel andere leuke dingen!

En ik hoop jou ook te mogen helpen in jouw weg naar de oplossing!

liefs Anka