Ja hoor, vorig weekend was het jaarlijkse ritueel weer zover. Na een leuke bruiloft met overnachting hadden John en ik een dag aan onszelf. En ja wat doe je dan? Op naar Rosada. Eigenlijk gingen we voor sneakers maar wetende dat de vakantie toch echt wel op de loer kwam. Telkens als de meiden thuis al riepen dat we naar de stad moesten voor bikini’s kregen ze of een verwerpelijke blik of ik had het weer eens te druk omdat er ook nog geld verdient moest worden voor de vakantie (beste smoes ever en werkt altijd).

Maar goed, daar liepen we dan. Nadat ik eerst heel blij met volle tassen shirts en broeken door de straten liep zag ik met een schuin oog ook mooie dames met een perfecte cupmaat en perfect kleurtje in de etalage shinen. Ok, adem in en adem uit. Anka je kunt het! Op dat moment zat ik totaal niet in mijn rol als coach die mensen leert zelfvertrouwen te krijgen. Nee, ik liep daar als een vrouw met theezakjes en rolletjes naar binnen. Heel onzeker en heel treurig. Ik snuffelde wat tussen al die push-uphouders en ja hoor, daar kwam al een lieve mevrouw het hoekje om. “Goedemiddag kan ik u helpen?”
Tja, er was uit mijn mond maar 1 antwoord mogelijk op dat moment. Met dit antwoord trok ik kennelijk volle zalen want elke vrouw draaide om, ging spontaan begripvol naar mij glimlachen en keken hun moeder/vriendin of man (nou ja er liepen er 2 waaronder John er eentje van was) aan met een blik van zelfherkenning. Ik snapte het echt niet want ik zat in mijn ogen echt met een probleem. Ik antwoordde namelijk met de zin: “Ja graag, ik heb echt een bikini nodig, die als ik voorover buk ik geen inhammen heb en dus een bikini zoek waar mijn theezakken nog een beetje volgezogen worden.” “En o ja, ik wil ook een broekje wat niet te hoog opgesneden is en niet te smal anders kijk ik daadwerkelijk elke minuut of ik mij wel goed heb geschoren.”
Ik zag de mevrouw slikken en zag haar denken; “Daar heb je er weer eentje”. Ze knikte en zei: “Is de bikini van Doutze dan niks voor jou?”
Voordat ik een antwoord kon geven bevestigde John met vol ornaat dat dit het beste plan ever was. Want dan kon hij altijd nog zeggen dat hij een Doutze bij zich had en maakte het beeld toch wel fantastisch. Ik probeerde zijn antwoord te negeren, wilde het liefste een hoge corrigerende omaslip over zijn hoofd trekken en ging met mijn Doutze het kleedhokje in. Eerst ging ik rustig even in een paar secondes het pashokje langs. Tl-lichten, spiegels,  een sticker: houd u slip aan met het passen en een belletje waar je op kon drukken als je je borsten niet goed in Doutze kon krijgen en lieve Mevrouw Hunkemoller mij kon helpen met optuigen.
Op het moment dat ik mijn adem-in-en-adem-uit sessie had gedaan en mijn eerste binkini wilde passen hoorde ik een enthousiast geluid.
“O wat bent u een fantastische man!” “Mijn man is daadwerkelijk nog nooit meegeweest om een setje mee te kopen.” ” Nee, die wilt het enkel uit doen”. “En dat gaat al 45 jaar zo!”  En daarna John zijn antwoord: “Mevrouw zal ik gewoon even met u kijken welke mooi staat?” En ja hoor toen ik het gordijntje open deed om mijn eerste bikini te showen stond John daar tussen allerlei vrouwtjes (gemiddelde leeftijd 65) bikini’s en huidkleurige setjes te beoordelen.
Terwijl ik mijn hangende bovendeel goed wilde leggen en mij rustig wilde omdraaien om dan maar alleen de bikini’s te beoordelen kwam er een mevrouw naar mij toe die riep: “Kind deze is enig!” “Wat zie je er snoezig uit.”  “Je zou zo mijn kleindochter kunnen zijn.” Ik keek John aan en stak mijn duim op en siste: “Make my day!”
3 bikini’s verder stond ik daar in het pashokje. John had het toch te druk met de sloggiparade dus ik had een moment om eens te kijken en te denken.
En veranderde onzekere Anka ineens in coach Anka. Ik vertel namelijk altijd tegen iedereen dat je heel goed buiten jezelf kunt gaan staan en jezelf toe kunt spreken als een buitenstaander. En daar stond ik dan. In dat pashokje met dat felle tl-licht en mijn bovenstuk nog aan, keek ik in de spiegel en maakte een dansje. Ik dacht aan de vakantie over een paar weken, kneep nog eens in mijn rolletjes, legde mijn handen onder mijn theezakjes en drukte ze nog eens flink omhoog en tegen elkaar en riep hardop: ” Lieve dames en John!” Ik heb een keuze gemaakt!”  “Deze kleindochter gaat voor een Doutze!” “Doutze 2.0 de rage van 2017!”
Ik trok als een diva het gordijntje open, drukte nog een keer op het belletje, gaf de bikini’s die het niet waren geworden aan de Mevrouw Hunkemoller en pareerde naar de kassa:  “Schat kom je?” “Ik ga Doutze afrekenen.” “Reken jij voor mijn oma de sloggies af?”