Anorexia en tweede paasdag. Zie jij een verband? Ja, ik zeker. Elk jaar weer. Het is tweede paasdag nu ik dit typ. Wat was het fijn afgelopen dagen. Omringt door familie en lieve vrienden waren het dagen waar het gewoon goed was. Waar ik vroeger heel erg bang was voor zulke dagen is het nu ok. Altijd was er angst. Kom ik aan? Als ik vijf eitjes eet ben ik dan niet meteen een kilo zwaarder? Hoeveel moet ik sporten om de paasstol eraf te krijgen? Pffff het was een heftige tijd realiseer ik mij steeds meer.

Toen ik met dit vak begon had ik 1 missie. Mensen met dit gevoel en deze struggel zoveel mogelijk helpen! En deze droom is sinds kort uitgekomen. Wat vind ik het speciaal om mensen met eetproblematiek te mogen helpen. Mensen met overgewicht maar zeer zeker ook mensen met anorexia. Op zowel psychisch vlak, maar ook kijkende naar de disbalansen in het lichaam. Hoe gaat het met de hormoonstatus? Hoe gaat het met darmflora? Hoe zit het met de genen? Allemaal vragen die de revue passeren.

Vrijdag had ik een afspraak staan met een hele mooie klant. Ja, en ook zij heeft anorexia. Ze heeft zelf nog niet door hoe speciaal ze is. Hoeveel ik van haar leer! Ze is uniek en krachtig. Want weet dat mensen met anorexia verdomde doorzetters zijn! Ze zijn krachtig en hebben doorzettingsvermogen om een doel te behalen. Laten we vooropstellen dat het extreem dun worden niet het doel op zich is. Daar zit vaak wat anders achter. En het is niet gezond. Helemaal niet! Levensgevaarlijk! Maar over het algemeen zijn mensen met anorexia die beter zijn geworden pitbulls. Ze wijken niet af voor ze hun doel hebben behaald. Soms niet heel handig maar als ze hun doel niet bij A behalen gaan ze via B. Eigenlijk doodvermoeiend nu ik het zo typ haha. Maar ze hebben het vaak ook moeilijk om keuzes  te maken. Ze gaan het liefst af op de mening van een ander. Want wat gebeurd er nu als jij degene bent die een foute keuze maakt….

therapeut, gewichtsconsulent, made, rijen

We kregen samen een intens gesprek. Ik was boos en zij was boos. Ze was verdrietig en ik was verdrietig. Maar er was 1 ding. We begrepen elkaar. Want anorexia is gewoonweg sucks! De pijn die ik in haar ogen zag greep mij tot het bot. Ik zag mijzelf weer terug 24 jaar geleden. Ook ik had zo gesprek met mijn therapeut. Gesprek op gesprek heb ik gehad. Doel na doel. Ja, ik wilde beter worden! Maar nee, het ging niet zo makkelijk als iedereen maar zei. Achteraf bleek er ook veel lichamelijk disbalans te zitten, maar buiten dat feit om had ik een eye-opener nodig.

En daar was papa. (sorry ik noem mijn vader nog steeds papa). Hij liet mij een foto zien. Van een kindje, uitgemergeld en geen leven meer in de ogen. Nee, het had geen anorexia. Het was een kindje uit de arme landen. Hij zei mij: “Anka, luister, wil jij leven of wil jij dood?” Toen ik hem antwoordde dat ik toch echt wilde leven zei hij mij het volgende: “Jij hebt een keuze Anka. Of jij nu wilt leven of dood wilt. Jij kan hier zelf voor zorgen.” Mijn ogen gingen open en ik keek hem verbaasd aan.

 

“Dit kindje heeft geen keuze. Dit kindje hoopt op leven, maar gaat hoogstwaarschijnlijk dood. Dit kindje kan roepen wat het wilt. Het heeft geen eten, geen liefde en vooral veel pijn.”  “Nu vraag ik het je nog een keer Anka. Wil je leven of wil je dood? Wil je kiezen of wil je dit niet?” De tranen rolden over mijn wangen. Nu ik dit typ weer. Toen ik het vrijdag mijn lieve mooie klant vertelde, huilde ik ook van binnen. Want zo simpel is het wel! Beter worden is moeilijk, maar het inzicht is makkelijk. De laatste vraag die hij mij stelde: “Als je dan toch kiest om zo dun te blijven en niet van jezelf gaat houden, wil je dan misschien dit kindje jouw eten geven? Dan kan jij daar misschien voor kiezen. Hoe erg ik dit ook vind. Het is jouw keuze.”

Op dat moment kreeg ik een hele andere motivatie om te gaan knokken. Telkens en dan ook telkens zag ik dit beeld voor mij. En tot op de dag van vandaag is dit mijn drijfveer. Angst voor een kilo meer? Angst om het ijsje in mijn mond te stoppen? Weet dat ik het altijd bij mij draag. Maar nee, angst heb ik nooit meer. Het is namelijk een keuze. Bij mij is de keuze momenteel niet over dik en dun. Bij mij is de keuze of ik dan geen buikpijn krijg. Want tja, dat is het nadelige gevolg van mijn anorexiaperiode. Mijn darmen en maag zijn nooit meer mijn vriendjes geworden. Tot op de dag van vandaag heb ik regelmatig pijn na een feestje. En dan ben ik wel eens verdrietig. Maar ik weet ook dat het vroeger mijn keuze is geweest. Door allerlei omstandigheden is de emmer overgelopen en kon ik niet meer de vrolijke flinke Anka Panka oliebol zijn. Ik werd het teruggetrokken, stille, magere maar vooral angstige meisje. Bang voor de toekomst. Bang om keuzes te maken.

Ik kan pas sinds vijf jaar zeggen dat ik zelf keuzes kan maken. Geloof in mijzelf. Mijn uiterlijk ok vindt en geniet van de kleine dingen. Ja, ik blijf iemand die vaak angst heeft over de toekomst. Iemand die beren op de weg ziet. Maar nog steeds ben ik die bijter die heel streng voor haarzelf kan zijn. Alleen nu op een andere manier. Telkens als er saborterende gedachten door mijn hoofd zweven ben ik heel streng. Ik vraag mijzelf af of ik denk in realiteit of vanuit angst. Ik vraag mijzelf af of ik een keuze heb of niet. Zo ja, dan kies ik en accepteer het als ik de foute keuze heb gemaakt.

Het gesprek met het mooie onzekere meisje kreeg dan ook een andere draai. Ze vindt het eng. Doodeng! Maar dat mag. Bang zijn mag. Anorexia mag. Beoordeel het niet. Maar zolang je de vechtlust hebt om beter te worden ga je niks meer uit de weg. Dan wil je voelen waar de pijn zit, wil je gaan kijken waar je lichamelijke disbalansen zitten en ga je de strijd aan met eten. Want ze weet ook dat niet het eten het probleem is. Maar het verschil tussen weten en ook echt voelen is vaak het probleem. Maar ze appt mij net: ze gaat er komen….stap voor stap. En ik help haar mee. Gewoon omdat ik haar bijzonder vind. En veel van haar leer….

Voel jij je soms ook zo angstig? Voel je dat je geen controle krijgt op het eten? Teveel of juist te weinig? Kom eens langs. Dan ga ik tegenover je zitten zonder enkel oordeel en luisterend oor. Dat is stap 1. Stap 2 komt vanzelf. Als je maar weet dat jij degene bent die mag kiezen!

 

emotieeten, overgewicht, anorexia

 

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken
blijf ik denken zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht
blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd.
Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd
blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan
blijft mij overkomen wat mij altijd overkwam
Maar als ik mijn ogen sluit en voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen